შობადობის ასაკის ცოლ–ქმრულ წყვილში უნაყოფობის სიხშირე 15% – 18% შეადგენს და აღინიშნება უნაყოფო წყვილთა რაოდენობის ზრდის ტენდენცია. ჩვენ ყველა საფუძველი გვაქვს, ვივარაუდოთ, რომ საქართველოში ეს მაჩვენებელი არა ნაკლები, არამედ, შესაძლოა, მეტიცაა, ვიდრე განვითარებულ ქვეყნებში, უნაყოფობის პრობლემა საქართველოში იძენს როგორც სამედიცინო, ასევე სოციალურ–დემოგრაფიულ და ეკონომიკურ მნიშვნელობას. უნაყოფობას ოჯახში ფსიქოლოგიურ–ემოციურ დისკომფორტამდე მივყავართ და ხშირად განქორწინების მიზეზი ხდება.
    უნდა აღინიშნოს ის ფაქტი, რომ სამწუხაროდ, ჩვენ ხშირად მოგვმართავენ უფროსი ასაკის პაციენტები, რომლებიც ხანგრძლივად და უშედეგოდ მკურნალობდნენ სხვადასხვა სამედიცინო დაწესებულებებში. ეს, რასაკვირველია ამცირებს დამხმარე რეპროდუქციული მეთოდით მკურნალობის შედეგს.
       ჩვენს განყოფილებაში მკურნალობის ძირითად პრინციპს შეადგენს ინდივიდუალური მიდგომა, მაქსიმალური ეფექტურობა და შედეგი, მინიმალური დანახარჯები. ამისათვის ჩვენ ვიყენებთ ამერიკის, ისრაელის, სკანდინავიის იმ წამყვან კლინიკათა გამოცდილებას, რომლებთანაც ჩვენ ვთანამშრომლობთ. ამასათან, ვსარგებლობთ წამყვან ასოციაციათა – ESHRE, ASRM რეკომენდაციებით. კვლევისა და მკურანლობის დაწყება რეკომენდირებულია პაციენტთა 12 თვიანი რეგულარული სქესობრივი ურთიერთობისას ფეხმძიმობის არ ქონის შემთხვევაში, როცა მათი ასაკი 35 წლამდეა. 35 წელზე უფროს პაციენტებში ეს ვადა 6 თვეა. (უნდა გვახსოვდეს, რომ ამ პერიოდის ზრდის პარალელურად ფეხმძიმობის ალბათობა მკვეთრად იკლებს). ამისათვის საჭიროა:

  - უნაყოფობის ფაქტორთა განსაზღვრა წყვილის მომართვიდან 2–3 თვეში
  - მკურნალობის თანმიმდევრობის და მეთოდთა განსზღვრა
 - ჩვენებათა შემთხვევაში დამხმარე რეპროდუქტიულ ტექნოლოგიების გამოყენება – სპერმის საშვილოსნოსშიგა ინსემინაცია და ინ ვიტრო განაყოფიერება